O camiño

Se as pedras falasen... se as pedras do camiño falasen contaríanche dos meus pasos equivocados, errados, acertados.

Se as pedras falasen soletrearían cada un dos meus sentimentos como as bágoas que derramo polo baleiro, pola túa ausencia.

Se as pedras falasen diríanche dos meus risos, dos meus soños e recordos. Mais non falan non. A súa mudez exquisita e dura está nos miolos de quen hoxe as ve, as veu e, reparando nelas, fixo unha plasmación fotográfica, fixo un recordo de sentires que sabe que só unha vez na vida puido amosar.

Se as pedras falasen... o meu camiño sería máis chan, máis doado, ledo... e  non... sobre elas choro unha vez máis.

Creo nos nomes das pedras e nos nomes do mar que fan fluír en min o ardor e ardentía que ninguén sacia.