O café

Setembro

Asina na sombra

da túa esencia e

dobrega o suspiro

que non chega.

Afástate do aire turbio

que enlama a tenrura.

Retén o espírito

harmonioso do 

ánimo.

Maniféstate xa!

               Vive!

 Chus.

Querer...

 

Quixera estar á marxe. Desaparecer na bruma da ría ao mencer.

Quixera non estar, pasar desapercibida como unha nota musical mal xestionada nas cordas dunha guitarra ou no teclado dun piano.

Quixera estar á marxe. Desaparecer na tensión do amor verdadeiro que se fai efémero, como flor de pensamento que leva o vento.

Quixera pasar por alto que existo. Cerciorarme de que o aire que respiro é ben.

Quixera que os humidais das miñas bágoas verdeais conxelasen co sorriso estraño dos latexos dun estraño.

Mentres isto ocorre, o grolo do viño branco faise sucedáneo na miña gorxa e relaxa o espírito.

O camiño

Se as pedras falasen... se as pedras do camiño falasen contaríanche dos meus pasos equivocados, errados, acertados.

Se as pedras falasen soletrearían cada un dos meus sentimentos como as bágoas que derramo polo baleiro, pola túa ausencia.

Se as pedras falasen diríanche dos meus risos, dos meus soños e recordos. Mais non falan non. A súa mudez exquisita e dura está nos miolos de quen hoxe as ve, as veu e, reparando nelas, fixo unha plasmación fotográfica, fixo un recordo de sentires que sabe que só unha vez na vida puido amosar.

Se as pedras falasen... o meu camiño sería máis chan, máis doado, ledo... e  non... sobre elas choro unha vez máis.

Creo nos nomes das pedras e nos nomes do mar que fan fluír en min o ardor e ardentía que ninguén sacia.

 

A calma

 

Golpea a choiva, treme o mar e os raios adornan o ceo da tarde.

Non é brisa. É o vento forte que acompaña na travesía do veleiro que se emproa ao nordés. 

É vento forte, mareiro, que infla as velas para facelas globo e voar.

A música relaxante, tranquiliza o ler, volve apaisados os minutos de espera, descobre esa opacidade emocional que se garda íntima e que só algúns poden ver como, de forma sinuosa, se somerxe nas ondas bravas.

É brisa isto?

É un engano?

É un canto musicado no interior do ventre, un tempo a destempo.

Só é o contestar dos paxaros tras o temporal.

A calma.

Afundimento

 

Hoxe é o día. 

Toca.

Para volver erguerse cómpre caer, chorar, saloucar, pensar, remoer e lamentar.

Falta o respiro, estou cansa. 

De boa gana acubillábame nun recuncho oculto do planeta para chorar ata secar; berraría ata quedar sen notas e derrubaríame ata quedar reducida á insignificancia.

Doe a dor. Doe o non poder e si o querer. Doe o sentir lástima da vida. Doen tantas cousas... que seguen doendo, inzando de negrura a alma e asolagando con bágoas as cuncas enfermizas dos meus ollos.

Non serven os laios, non... mais preciso chorar en silencio. Necesito o meu silencio, ese que non traspasan as bombas nin os odios. Choro.

Hoxe, só hoxe me afundo.

Mañá amencerá con choiva ou sen ela... mais sei que unha pequena raiola entrará pola físgoa da paz da miña fiestra. 

O avó

O avó come papas de millo e xa non se lembra da neta maior.

Chora e seguro que no seu maxín pasan as lembranzas de cando era novo e lle chegaron as fillas, os fillos, os celtas, os ducados, o peixe e a  botella de viño.

O avó come papas de millo que lle dá a filla maior e lémbrase con moita dificultade dos netos. Só daqueles que o foron visitar ao fogar onde non se respira o amor.

O avó pensou que comía papas de millo e á neta maior, da que non se lembra, acaba de caerlle unha bágoa que non puido deter na folla do lado.

O avó triste e só, masca, roe o último respiro de tabaco que lle queda no padal. Respira a última calada da cabicha da vida.