Hoxe é o día.
Toca.
Para volver erguerse cómpre caer, chorar, saloucar, pensar, remoer e lamentar.
Falta o respiro, estou cansa.
De boa gana acubillábame nun recuncho oculto do planeta para chorar ata secar; berraría ata quedar sen notas e derrubaríame ata quedar reducida á insignificancia.
Doe a dor. Doe o non poder e si o querer. Doe o sentir lástima da vida. Doen tantas cousas... que seguen doendo, inzando de negrura a alma e asolagando con bágoas as cuncas enfermizas dos meus ollos.
Non serven os laios, non... mais preciso chorar en silencio. Necesito o meu silencio, ese que non traspasan as bombas nin os odios. Choro.
Hoxe, só hoxe me afundo.
Mañá amencerá con choiva ou sen ela... mais sei que unha pequena raiola entrará pola físgoa da paz da miña fiestra.
Ningún comentario:
Publicar un comentario