Xa non me acompaña a lúa polas mañás cando cruzo a ponte.
Agora é o mencer claro, azul e branco que me guía ata o meu destino. E miro o mar da ría.
E oio música e, de cando en vez, déixolle ao orballo da mañanciña meterse nos verdeais para que unha bágoa pequerrecha humedeza o meu carmesí. E logo... suspiro. E sigo.
Un día máis. Aí vou... e aquí estou.
Hoxe os ceos eran papeis apaisados pintados con cores moi febles. Acompañáronme na tarde.
Cada pegada que había era un sorriso... unha nota, un verso, un estadio de min... e cando chego á casa, observo a única rosa branca do xardín veciño.
Sorrío tamén.
Ningún comentario:
Publicar un comentario